Product Description

Album zawiera pieśni albo wprost adwentowe, a dokładniej: roratnie, albo mówiące o tęsknocie za Bogiem i Jego obecnością, z którą wiąże się zawsze Jego działanie. Ma również być zbiorem ilustracyjnym, przy którym nie tylko będziemy mogli cieszyć serca pięknem i prostotą muzyki liturgicznej, ale również uczyć się sami tych pieśni, by włączać się w oddawanie czci Panu Bogu.

Adwent jako okres oczekiwania na święta Bożego Narodzenia oraz ponowne przyjście Chrystusa na końcu czasów, jest przepełniony nadzieją i tęsknotą. To wołanie człowieka doświadczającego ciemności grzechu, ale i wspieranego pokrzepiającymi słowami proroka Izajasza, nazywanego w tradycji chrześcijańskiej piątym ewangelistą, a także obecnością Maryi oraz świętych. Szczególne doświadczenie wychylenia z naszej rzeczywistości ku doświadczeniu Bożej obecności dają roraty, czyli adwentowe msze wotywne o Matce Bożej. Rozpoczynają się one w zupełnej ciemności, a kończą o brzasku. Ich trudnym do przecenienia elementem są śpiewy, których w polskiej tradycji zachowało się tak wiele.

Dominikańska parafia pw. św. Dominika w Warszawie na Służewie od lat gromadzi wokół siebie szerokie grono ludzi zaangażowanych w śpiew liturgiczny. Z tego środowiska wywodzi się m.in. Urszula Rogala, której kompozycje od lat ubogacają zbiór śpiewów w nurcie tzw. muzyki dominikańskiej. Osią płyty są utwory i opracowania jej autorstwa. Nie zabrakło również starszych i nowszych kompozycji muzyków, których twórczość jest obecna na Służewie.

Maciej Pisiałek, twórca szaty wizualnej albumu zadbał o to, by poszczególne elementy oddawały jego zawartość i nawiązywały do miejsca, w którym powstały nagrania. Kolorystyka światła została zainspirowana twórczością Jerzego Nowosielskiego. Ciemność, z której wyłania się światło ma symbolizować przyjście Chrystusa.

Kompozytorka o płycie

Czas Adwentu zajmuje w życiu scholi służewskiej wyjątkowe miejsce. Przez wszystkie dni tego okresu liturgicznego, o godzinie 5:40 rano gromadzi się na ulicy Dominikańskiej grupa zaspanych śpiewających, którzy chcą wspólnie czekać na przyjście Pana: to powtórne na końcu czasów, to drugie – w tajemnicy Wcielenia i to trzecie – tu i teraz. W ciszy i ciemności przedświtu, pieśni o nadziei i tęsknocie brzmią wyraziściej i docierają jakby głębiej. Liturgia rorat prowadzi jej uczestników drogą, która mimo, że coraz bardziej znajoma, to każdego roku zupełnie inna: te same czytania i pieśni nabierają wciąż nowego znaczenia.

Pieśń liturgiczna jest przestrzenią spotkania człowieka z Bogiem. Co ważne, spotkanie to odbywa się nie w pojedynkę, lecz we wspólnocie wierzących podczas liturgii. Wspólny śpiew jest obrazem miłości między uczestnikami liturgii, którzy mimo dzielących ich różnic, jednym głosem uwielbiają Boga. W moim odczuciu taki jest kierunek myślenia o muzyce liturgicznej w środowisku skupionym wokół dominikańskich klasztorów i taka wizja pieśni jest przedmiotem poszukiwań mojej twórczości.

Odnowa liturgiczna zapoczątkowana została w latach osiemdziesiątych w dominikańskich ośrodkach we Francji. Przywróciła Kościołowi śpiew wielogłosowy, ale w nowej formie: już nie zawiłą, renesansową polifonię Palestriny w języku łacińskim, przeznaczoną bardziej do słuchania niż czynnego uczestnictwa, lecz pieśń łączącą w sobie dwa podstawowe wyznaczniki, piękno i prostotę. Piękno jako niedoskonałe odbicie piękna Boga pozwala nam przybliżać się do Niego, a prostota ma za zadanie
włączać nas we wspólną modlitwę śpiewem. Ogromne znaczenie ma dla mnie również tekst tych pieśni: zazwyczaj oparty jest on na słowie Bożym, które wielokrotnie wyśpiewywane podczas liturgii, staje się dla śpiewających drogą życia”.

Urszula Rogala

Nagranie zostało zrealizowane w kościele pw. św. Dominika w Warszawie na Służewie, w dniach 20-24 lipca 2020.

Additional information